Przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość położona w Łęknicy, przy ul. Parkowej 1, będąca własnością Powiatu Żarskiego.

• oznaczenie nieruchomości - działka nr 31/9 o powierzchni - 23 921m2
• łączna powierzchnia budynku - 2 358.30 m2
w tym: użytkowa (parter, I i II piętro oraz poddasze) - l 907.80 m2
piwnice - 450.50 m2 
• funkcja w planie zagospodarowania przestrzennego - usługi publiczne z zielenią towarzyszącą, z szczegółowym określeniem przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego
• dotychczasowy użytkownik nieruchomości - Powiatowy Dom Dziecka w Łęknicy 
• księga wieczysta nr – 34876
• rodzaj użytku - „Bi" teren zabudowany oraz bez zabudowy (pastwisko i sad)

Na działce wydzielono miejsce na boisko sportowe, brodzik ze zjeżdżalnią o wymiarze 15x10 m oraz budynek inwentarski o wymiarze 11x 7 m.
Nieruchomość zabudowana jest budynkiem użytkowym, w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Mużakowskiego, jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, obiektu sportowego (kilka boisk sportowych wraz z zapleczem), z dojazdem od strony miasta ulicą Hutniczą i Parkową oraz dodatkowo wąską, wewnętrzną uliczką od strony ulicy Wybrzeznej.
Jest to bardzo atrakcyjna część miasta o korzystnym otoczeniu i sąsiedztwie, dobrze wyeksponowana, z bardzo dobrą wystawą południowo - zachodnią i dobrym nasłonecznieniem. Dojazd i dojście do budynku jest dogodne, drogi są utwardzone, ulica Parkowa obsadzona jest ozdobnymi drzewami (jarzębina) i żywopłotem. Do budynku doprowadzona jest sieć:
- energetyczna
- wodociągowa
- kanalizacyjna
- telefoniczna

Łączna powierzchnia użytkowa budynku głównego i dobudówki wynosi - 2 358.30 m2, w tym: cześć użytkowa - 1907.80 m2 
parter - 741.85 m2
I piętro - 573.05 m2
II piętro - 587.20 m2
poddasze - 5.70 m2
w tym: piwnice - 450.50 m2
Wysokość pomieszczeń jest zróżnicowana (wysokość pomieszczeń użytkowych wynosi średnio 280 cm), piwnic od 215 do 300 cm.
Budynek składa się z dwóch części - budynku głównego z przed 1945 roku, rozbudowanego i przebudowanego w latach 70-tych oraz dobudówki - skrzydło południowe wybudowane na przełomie lat 1970-1980.

Opis budynku głównego
W pierwszej połowie lat 70-tych budynek główny został poddany rozbudowie i przebudowie z przeznaczeniem na Państwowy Dom Dziecka, w czasie którego dobudowano III kondygnację, zmieniono układ konstrukcyjny budynku poprzez wprowadzenie poprzecznych ścian nośnych, przemurowano filary okienne, wykonano odcinkowe minowanie fundamentów pod ścianą szczytową budynku od strony wschodniej, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, posadzki i podłogi oraz wszystkie instalacje. Po rozbudowie kubatura budynku wynosi - 5190 m3. W budynku znajduje się 60 pomieszczeń w tym:
- 28 pokoi
- 6 pomieszczeń biurowych
- 4 świetlice
- 4 sanitarity
- 5 pomieszczeń kuchennych
- 6 pomieszczeń (treningowe, komputerowe, pielęgniarskie, archiwum)
- 4 pomieszczenia (korytarze, przedpokoje)
Budynek główny jest częściowo podpiwniczony (w piwnicy znajduje się siłownia i kilka pomieszczeń magazynowych). 
Wzdłuż całego budynku na każdej kondygnacji znajdują się długie, szerokie na 2.5 m korytarze z samodzielnymi wejściami do pokoi sypialnych, łazienek, kuchni, świetlic, pokoi do nauki. Korytarze te łączą się z korytarzami dobudówki, ponadto z parteru są dwa samodzielne wejścia na podwórze.

• Rzut parteru budynku głównego - pobierz .pdf

• Rzut I piętra budynku głównego - pobierz .pdf

• Rzut II piętra budynku głównego - pobierz .pdf

Opis skrzydła południowego budynku (dobudówki)
W 1977 roku wybudowano budynek zaplecza socjalnego wraz z:
- stołówką z kuchnią i zapleczem magazynowym
- kotłownią wraz z zapleczem na opał
- pomieszczeniami sanitarnymi
- komunikacją
- pokojami gościnnymi i mieszkaniem służbowym o kubaturze - 4 100 m3, połączony łącznikiem z istniejącym budynkiem głównym. W budynku znajduje się 36 pomieszczeń, w tym:
- 6 pokoi
- 6 pomieszczeń biurowych
- świetlica
- 2 pomieszczenia biblioteki
- stołówka
- 4 pomieszczenia kuchenne( 2 kuchnie, zmywalnia, obieralnia, magazynek) 
- 5 pomieszczeń magazynowych i gospodarczych 
- 1 pomieszczenie socjalne 
- 10 pomieszczeń sanitariatów (wc , łazienki)

Jest to budynek o trzech kondygnacjach nadziemnych, całkowicie podpiwniczony z kilkoma wejściami, w tym główne dla całego budynku na wprost klatki schodowej i pomocnicze do kotłowni, składu opału, magazynów. Na wysokości I i II piętra od strony podwórza balkony na całej długości budynku, bez łącznika (balustrada metalowa, posadzka ceramiczna). Na każdej kondygnacji znajdują się sanitariaty (natryski, umywalnie, ubikacje), okładziny ścian i posadzka z płytek ceramicznych. Ogrzewanie centralne na opał stały (trzy duże piece w kotłowni oraz zbiornik na ciepłą wodę), instalacje i grzejniki stalowe. Budynek jest starannie zagospodarowany, dobrze utrzymany, w dobrym stanie technicznym ze stale podnoszonym standardem wyposażenia.

   
Na działce rosną 63 duże drzewa typu parkowego jak: dęby, buki, brzozy, lipa, graby osika, wiąz, jesion o charakterze ekologicznym. Na części działki (sad) rosną 44 drzewa w tym: jabłonie, wiśnie, śliwy, grusza, orzech włoski, leszczyna w wieku od 16 do 50 lat. Drzewostan stanowi naturalne przedłużenie kompleksu leśnego Parku Mużakowskiego.

Park Mużakowski położony jest nad Nysą Łużycką, po obu stronach polsko-niemieckiej granicy. Zachodnia część parku z ośrodkiem rezydencjonalnym leży po stronie niemieckiej na terenie miasta Bad Muskau. Wschodnia część leży po stronie polskiej na terenie miasta Łęknica. Powierzchnia całego założenia wynosi 728 ha, części zachodniej - 206 ha, części wschodniej - 522 ha. Park leży na zróżnicowanym wyskościowo terenie moreny czołowej zwanej Łukiem Mużakowa. Jest to klasyczny park krajobrazowy, jedno z czołowych dzieł europejskiej sztuki ogrodowej XIX w.
Inicjatorem budowy parku, jak i jego twórcą był książe Hermann von Pückler-Muskau, właściciel dóbr Muskau, literat, a zarazem propagator i teoretyk ogrodnictwa krajobrazowego.

Obecnie w obu częściach parku prowadzone są prace konserwatorskie, których celem jest odtworzenie układu kompozycyjnego. Jedną z podstawowych zasad rewaloryzacji jest przywrócenie integralności przestrzennej obu części parku. Rewaloryzacja polskiej części parku prowadzona jest przez Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu w Warszawie, a części niemieckiej przez Fundację Ksiecia Pücklera - Park Bad Muskau.
W 1999 roku przyznano Ośrodkowi i Fundacji za Ochronę krajobrazu historycznego parku honorową nagrodę UNESCO im. Meliny Mercouri, a w roku 2002 nagrodę Europejskiej Fundacji Kultury „Pro Europa”.