|
ŁUK MUŻAKOWA to szczególny twór geologiczny
powstały podczas zlodowacenia środkowopolskiego. Ma kształt olbrzymiej
podkowy, długości 40 km i szerokości od 3 do 5 km. Jego krańce opierają
się o polskie Tuplice i niemieckie Klein-Kölzig. Odległość krańcowych
punktów ramion łuku wynosi 20 km. Środek łuku przecięty jest korytem Nysy
Łużyckiej. Łuk Mużakowa jest największą na świecie moreną czołową, jedyną
widoczną gołym okiem z kosmosu. Ponad stumetrowe różnice wysokości
ukształtowały malownicze wąwozy, wzgórza, doliny, tarasy i przełomy rzek
Nysy Łużyckiej, Skrody, Lanki i Chwaliszówki. Łuk Mużakowa jest wyjątkowym
miejscem dla geologów i przyrodników. Lądolód skandynawski wycisnął spod
ziemi stare pokłady trzeciorzędowe. Na powierzchni ziemi pionowo ułożyły
się warstwy iłu i węgla. Pod Łeknicą, Żarkami Wielkimi, Trzebielem i
Gniewoszycami otworzyła się księga historii skorupy ziemskiej. Do dziś Łuk
stanowi bogaty rezerwuar piasków, żwirów budowlanych. Okolica bogata jest
w zabytki przemysłowe - XIX-wieczne cegielnie, huty, młyny, które stanowią
nie lada atrakcję turystyczną.
Region Łuku Mużakowskiego obejmuje swym zasięgiem gminy Łęknica,
Trzebiel,
Tuplice oraz częściowo Brody, Lipinki Łużyckie, Jasień i Przewóz.
Przeważają tu siedliska kwaśnych dąbrów, ubogiego grądu, borów, kwaśnych
buczyn, łęgów oraz olsów. Lesistość obszaru sięga 40%.
Nic więc dziwnego, że na opisywanym obszarze 18.200 ha został w
błyskawicznym tempie zorganizowany najpiękniejszy i największy w
województwie lubuskim Park Krajobrazowy - Łuk Mużakowa. Począwszy od dnia
17.03.1999 roku, kiedy to organizacje obywatelskie PTTK i Liga Ochrony
Przyrody zorganizowały w Starostwie Powiatowym w Żarach pierwszą naradę w
sprawie organizacji Parku Krajobrazowego Łuk Mużakowa, do dnia 27.09.2001
roku, gdy Ryszard Popiel, Dyrektor Zarządu Parków Krajobrazowych ogłaszał
podczas Lubusko-Saksońskłego Forum Turystycznego w Łęknicy decyzję
Wojewody Lubuskiego o powołaniu Parku minęły zaledwie dwa lata. |
